حضوری برای آرامش

سلام مولای من !

کتاب " شطرنج با ماشین قیامت " را بالاخره تمام کردم . کتابی که در عین جذابیتش نمیخواستم مثل بقیه ی کتابها سریع تمامش کنم . کتابی که شرح جنگ است و مرور ایام آبادانی هاییکه در اوایل جنگ انجا بودند و آتش دشمن بر سرشان .

شرح داستان "مهندس "، کارمند پالایشگاه آبادان که از تمام دنیا فقط گربه هایش را میخواست و بس .

شرح زندگی " گیتی "، زنی روسپی که در شهر نو ی مخروبه ی  آبادان با دختر عقب مانده اش تنها زندگی می کرد ...

شرح داستان " پرویز " ، بسیجیی که کارش غذارسانی به نیروهای خودی بود ولی اهالی مانده در شهر نیز از نظرش پنهان نمانده بودند ...

و شرح ِ گفتن ِ کلمه ی " مادر " به زن روسپی بی چاک و دهن و عکس العمل ِ او ! ...

انگار در آخر ِ کتاب همه چیز در یک کلمه خلاصه شد برایم . شرح وجود یک زن که " مادر " نام نهادندش و آرزوی فرزند در تمام ِ لحظات سخت زندگی ، به حضور ِ او ...

باشد تا سر ِ پسر ِ رزمنده اش را که در تب می سوزد در بغل گیرد ...

باشد تا برای بچه ی در راه مانده اش دعا کند ...

باشد تا محل ِ امنی برای لحظه ای خواب ِ با آرامش فراهم کند ...

باشد تا دستهای مهربانش تن ِ خسته اش را در آغوش گیرد ...

باشد تا " حضوری " باشد برای " آرامش " .

مولای من !

برای منی که لیاقت درکِ وجود ِ مادر را داشته ام بسیار باید آسان باشد حس کردن لحظه ای که تو خواهی آمد و دستهای نوازشگرت بر سر ِ یتیمانی کشیده می شود که دنیا با بی مهری تمام از هر انچه مهربانی می خوانندش جدایشان نموده ...

میدانم میدانی در این شهر (شهرها ) بسیار کودکانی منتظر ِ آمدن ِ پدر با دستانی پر از غذا و لباس هستند ...

میدانم میدانی در این شهر زنهایی شبها تا صبح چشم بر هم نمیگذارند تا چک چک آبی که از سقف بر ماهیتابه ی کف اتاق میخورد تبدیل به آواری نشود و بر سُر ِ کودکان ِ بی سرپرستشان فرو نریزد ...

میدانم میدانی این زن و بچه ها نه تنها در شهر ِ من ، یا کشور ِ من بلکه در کل ِ جهان وجود دارند ...

میدانم که من تنها اطرافم را میبینم و دلم می سوزد و تو همه را میبینی و بیشتر دلت آتش می گیرد...

میدانم دلت " حضور " میخواهد ، یک دعای واقعی ، یک دل ِ بی غل و غش ، دلت کسی را میخواهد که اگر به نام ِ خدا ، محبتی میکند یک دستش به سوی نیازمندی و دستِ دیگرش به سوی دوربینی که کارش را ضبط کند دراز نباشد ...

میدانم میدانی محبت کردن فقط در یتیم نوازی نیست ، یک گوش کردن ساده ی درد ِ دل جوانی که گوشی برای شنیدن ِ حرف هایش نمی یابد ، نیز محبتی است که اگر برای رضای خدا باشد اثر گذار است ...

میدانی دردم از دوروئی هاست ، دردم از نامسلمانی هاست ، دردم از این همه شرع شرع گفتن هاست ، اما چه اهمیت دارد که در شهرم جوانی هست که میخواهد سرانجام بگیرد و توانش نیست و من آسوده روزهایم را می گذرانم ، دردم از کسانی است که برای حضور در حرم جدت حسین علیه السلام از یکدیگر گوی سبقت را ربوده اند و دلشان نمی آید هزینه ی یک سفرشان را به کسی بدهند که با آن پول ، گره از کارش گشوده می شود ، هزینه ی خرج بیمارستانی ، هزینه ی دارویی ، هزینه ی شهریه دانشگاهی ، هزینه ی شهریه ی خوابگاهی ، هزینه ی یک جشن کوچک آبرومند برای یک زندگی مشترک ، هزینه ی حتی سفر برای کسی که آرزویش دیدن ِ آن ضریح شش گوشه است و توانش نیست ، هزینه ی ...

دردم از کسانی است که ادعای ولایتی بودن و درد ِ دین داشتنشان گوش فلک را پر کرده ، محاسنشان پر و پیمان و چادر هایشان همیشه بر سرشان است ، اما هنوز یک سفارش ِ بسیار ساده از بزرگان این دین یعنی " دل نشکستن " را نمیدانند ... 

مولای ِ من با این همه انسان پرمدعای ِ لاف زن چه خواهی کرد ؟

دیشب وقتی میدیدم مردم هنگام ِ عبور ِ آیت الله بهجت از کوچه و خیابان شهر ، چگونه او را میبوئیدند و می بوسیدند - تا متبرک گردند ـ گفتم مگر " نور خدایی " ات بر دلهای بیمارمان اثر کند تا همراهی ات کنیم وگرنه ... !

و تمام اینها را گفتم که بگویمت ،

 

                                                                                سلام ...

پیرغلام ِ انقلاب

روی نرده های وسط خیابان انقلاب نشسته بود و جمعیت را مینگریست . اشکهایش از چشمان ِدرشت و آبی ِ زیبایش بی وقفه سرازیر می شدند انگار که غم ِ ایام را اینگونه از دلش میزدود .

 با دیدنش دلم گرفت . کنارش رفتم و سلامی کردم .

پرسیدم : چرا گریه می کنید ؟

گفت : دلم می سوزد . روزگاری خودم از گردانندگان این جمعیت بودم ! حالا پای رفتن ندارم . نمیتوانم همراهشان باشم ... 

گفتم : هنوز هم هستید ... حضورتان ، دعایتان بدرقه ی راه ِ این مردم است .

گفت : آن زمان ، جمعیت تا نزدیکی میدان آزادی بود ولی الان ... و نگاهش را چرخاند سمت جمعیت خروشانی که از سمت میدان فردوسی در حال حرکت بود و نمیشد برایش انتهایی در نظر گرفت ...

خندیدم و گفتم : آن زمانها ما از تهران نو پیاده حرکت میکردیم تا آزادی . پیاده میرفتیم وبر می گشتیم . الان از همانجا مردم مترو سوار می شوند تا آزادی !! ... راهپیمایی ها آسان تر شده !

خندید و گفت : بله ، مترو پیمایی ...

 

و بواقع نصف جمعیتی که روی زمین در حال حرکت بود ، زیرِ زمین در متروها بودند . این مردم به چیزی اعتقاد دارند که تمام معادلات دشمن را بر هم میزند ، چیزی که از درک آن عاجزند .  این مردم آن حرکت عظیم ، این انقلاب بزرگ را باور دارند ، هر چند که کاستی هایی در زندگی را شاهدند ولی میدانند بقای انقلاب و حکومت اسلامی که برایش آن همه شهید و اسیر و جانباز داده اند ، بالاتر از هر مشکل و دعوایی است که در کشور بر سر ِ مسائل کلی و جزئی صورت میگیرد ، مسائلی که ملل دیگر شاید اگر با ان روبرو می شدند قید انقلاب و پایبندی به رهبرشان را میزدند و لب به اعتراض می گشودند اما این مردم گرچه بسیار سخت ، اما تحمل میکنند ، غر میزنند ولی انقلاب و رهبرشان را کنار نمیزنند و در راه ِ حفظ و پاسداری از ان می کوشند .

خدا قوت ملت قهرمان ایران ...

 

پ . ن : از راهپیمایی که برگشتم با این اینترنت در حال جنگم تا بلکه تصاویر گرفته شده را آپلود کنم . متاسفانه سرعت پایین چنین اجازه ای را نداد . باشد شاید وقتی دیگر ...

پ.ن ۲ : ابتکار جالب شهرداری دعوت از تمامی استانها بود که در جای جای خیابان انقلاب غرفه زده بودند و نمونه های سوغاتی ، صنایع دستی ، محصولات غذایی و پوشاک خویش را به نمایش در اورده بودند . موسیقی سنتی هر قومی نیز شادی بخش جمعیت بود و در این بین جوانهایی هم بودند که تقاضای شاباش !! داشتند با ان همه فعالیتشان !!! ....

پ.ن ۳ :برای شادی روح مادر یکی از بچه ها و صبوری دل خودش وبرادراش دعا کنید .

جهت امرزش روح این مادر عزیز بخوانیم فاتحه مع الصلوات . اللهم صل علی محمد و آل محمد

شتابی برای شناخت

قال ابو عبدالله علیه السلام :

یا زراره ! ان ادرکت ذلک الزمان فالزم هذا الدعا :

اللهم عرفنی نفسک ، فانک ان لم تعرفنی نفسک لم اعرف نبیک ،

اللهم عرفنی رسولک فانک ان لم تعرفنی رسولک لم اعرف حجتک ،

اللهم عرفنی حجتک فانک ان لم تعرفنی حجتک ضللت عن دینی .

 

امام صادق علیه السلام به زراره فرمودند:

اگر زمان غیبت را درک کردی ، این دعا را همیشه داشته باش :

خدایا ، خودت را به من بشناسان که اگر خودت را به من نشاسانی ، پیامبرت را نخواهم شناخت ،

خدایا رسول خودت را به من معرفی کن چون اگر رسول تو را نشناسم ، حجت تو را نخواهم شناخت ،

خدایا حجت خود را به من معرفی کن زیرا اگر حجت تو را نشناسم از دین خود گمراه شده ام .

بحار ، ج۵۲ ، ص ۱۴۶

پیامبر تجلی اعظم است ، خداوند از عشق وجود پیامبر است که عالم را آفریده و از طریق مجرای وجودی ایشان است که فیض خداوندی شامل حال بندگان می شود ، شاگردِ خصوصی خود ِ خدا ... تنها اوست که به مکتب نرفته مسئله اموز صد مدرس شد ، و شناختش ، شناخت خداست و شناختش شناخت حجت بعد اوست . روایت  است که از امام حسین علیه السلام پرسیدند : " یا اباعبدالله ما معرفت الله؟ " خدا شناسی یعنی چی؟ حقیقت معرفت خداوند چه چیزی است؟ امام فرمودند : "یعنی معرفت امام زمان" ...یعنی امام زمان و وقتت را بشناس ، جمعه شد و باز یادمان امد که حجت ِ خدا نیامد ، اما چه کنیم بر این انتظار ؟ دستور را امام صادق فرموده اند ، پس باید شتافت برای شناخت .

پ. ن : در کتابخانه ام به دنبال کتابی از زندگی نامه ی پیامبرم بودم ، کتاب جیبی کوچکی با کاغذ های کاهی از زمان های کودکی ام به نام زندگی نامه ی حضرت محمد صلی الله علیه و آله توجه ام را جلب کرد ، ورق زدم و خواندم ، شاید بیشتر ِ مطالبش آشنا بود ولی مطالبی هم دیدم که برایم تازگی داشت ...

کتابخانه تان را گهگاهی غبار روبی کنید ، چیزهای جالبی پیدا می کنید ...

فریاد رسی می آید ...

 

از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش

زده‌ام فالی و فریادرسی می‌آید

 وقتی بیایی آنقدر دل های دریایی هست که دل ِ تو در میان آنها گم می شود و دیگر از تو نمی پرسند که ، چرا " محبت " ! می کنی !

وقتی بیایی دیگر از تو نمی پرسند که ،"چرا جمکران می روی "؟!

وقتی بیایی مطمئنا چقدر خوب می شود همه چیز ...

وقتی بیایی ... 

پ.ن : گفتم روزی که بیایی به حرمت آمدنت ، دیگر گناه نمی کنم .گفت روزی که گناه نکنی به حرمت گناه نکردنت خواهم آمد ...

انتظاری از نوع دیگر

سلام

تازه از منزلِ مادرم آمدم ...دیروز مراسم چهلمشان را برگزار کردیم ...

خواستم پست روز جمعه ام را بگذارم و از امام و مولایم بگویم ، اما به هنگام ِ بیرون آمدن از خانه اش سراغ قاب عکسی رفتم که چشمهای قشنگ مادرم را در خودش حبس کرده ، و او با آن چشمان زیبایش مثل همیشه نگاهم میکرد و باز این اشکهایم بودند که بی اختیار سرازیر شدند ،انگار که این دلتنگی هیچ وقت کهنه نخواهد شد ...

دیدم چه بگویم از دوری کسی که جهانی چشم براه اوست و من در دوری عزیزی این چنین بی تاب و در دوری "او" هیچ ... ؟

 

فقط خواستم بگویم  آقای من ،

دلتنگ کسی هستم که چهل روز از ندیدنش می گذرد ، کسی  که امیدم به بودنش بود ، کسی که دیدنش آرامشم بود ، کسی که وقت گرفتاری دعاهایش مشگل گشای کارم بود ، کسی که غر زدن هایم را تحمل می کرد و سبکبار به خانه ام می فرستاد و حالا نظاره گر خانه ی خالیی هستم که فقط خاطره هایش را برایم باقی گذاشته ...

خواستم بگویم هنوز باورم نیست که مادرم از کنارم رفته اما یادم آمد که شما هستی و تا شما هستی باید دلگرم به وجود نازنین تان باشیم ، اما ...

اما شما هستی و تا شما هستی باید امید باشد ، آرامش باشد ، و این انتظار ِ دیدن ِ رویتان باید دلتنگی به همراه داشته باشد و این دلتنگی باید اشک به همراه داشته باشد ، و این دوریِ سالیان باید ضجه به همراه داشته باشد ، چشم براهی داشته باشد، دلواپسی داشته باشد ، پس جنس این انتظار از چه نوعی است که "من" ، همین من ، که در نبود مادرم این همه سرگردانم و چشم به راه ، نه امیدوارم به دیدنت ، نه چشم براهم برای آمدنت ، نه دلواپسم برای دیر کردنت و نه چشمانم اشکبارند از ندیدنت ؟!

 

من واقعا منتظرم ؟ یا این انتظار ...

 

خدایا خودمان را گول میزنیم و می گوییم مهدی بیا ، مهدی بیا ، نه ؟!

دعاهای فرج و عهد و ندبه مان اگر با خلوص نیت بود نه اینکه انتظار ِحضورتان را از این دعاها داشته باشیم،اما حداقل این دلتنگی های از دست دادنِ عزیزانمان را هم به همراه نداشت که باور داشتیم  بزرگتری بالای سرمان هست و این اما باورمان نیست ...

خسته ام ...

و هر سلام را که شروعی است ، پایانی خواهد بود پس ،

                                                                                     خدا نگهدار !

 

یا غریب مدینه

متاسفانه آنچه از امامانمان میدانیم حول مطالبی است که مکرر شنیده ایم و در پی آن نیز نیستیم که شناختی دقیق از ایشان داشته باشیم . در پی چیزی بودن مستلزم داشتن نیاز است و ما خود را بی نیاز از آن میبینیم .

این عادتی است که شاید بیشتر ایرانیان بدان مبتلا می باشند . از امام حسن علیه السلام اگر بخواهیم یاد کنیم یا بیاد صلح ایشان با معاویه می افتیم و یا تشت پر از خون ! ...

از کرامات و معلومات حضرت کمتر چیزی شنیده و یا در خاطر داریم . کاش صدا وسیما برنامه هایی جذاب در ارتباط با شناخت این بزرگان تهیه می کرد و یک روز را فقط با مداحی و یا تهیه برنامه هایی که به صورت گفتگویی دو نفره که واقعا خسته کننده میباشد ، پر نمی کرد ...

خدا حافظ ِ نویسندگانی باشد که با روایتی دیگر گون سعی در شناختن ائمه معصوم و بزرگان دینمان دارند .

من با خواندن کتاب آفتاب در حجاب ، حضرت زینب سلام الله علیها را نه تنها شناختم ، بلکه ایشان را حس کردم و عاشقشان شدم .

کتاب سقای آب و ادب نیز کتابی زیباست که حضرت عباس علیه السلام را می شناساند . (نویسنده هر دو کتاب جناب سید مهدی شجاعی می باشند).

بعضی از ائمه ی ما غریب مانده اند . شاید بهتر است بگویم بیشتر ائمه مان غریب مانده اند و حرفی از ایشان نیست مگر روز ِ تولد و یا شهادتشان . این بر عهده ی ماست که بشناسیم و بشناسانیم ...

از چند نفری هم که صحبتی می شود باز بر سر ِ همان روایات تکراری هر ساله است ... داستان حضرت علی علیه السلام و طریق شهادتشان ، داستان حضرت زهرا سلام الله علیها و مادر پدر بودن و نحوه ی شهادتشان ، داستان رنج ِ حضرت زینب و همراهی برادر ، داستان کربلا و فرا خواندن امام رئوف از سوی مامون به ایران و داستان ِغیبت امام عصر عجل الله تعالی فرجه ... و این آن همه چیزی است که از معصومینمان می دانیم ...

کاش میشد ملزم می کردیم خودمان را برای به خاطر سپردن یک حدیث  یا روایت از ایشان و عمل نمودن به آن ...

اگر میشد و اسلام عملی جای اسلام نظری را می گرفت ، آیا اکنون ما در شعب ابی طالب به سر می بردیم ؟ ... اگر تعداد مسلمانان واقعی به تعداد آمار منتشر شده از مسلمان نما ها بود ،امریکا و همدستانش به خود اجازه چنین کاری را می دادند ؟ .... 

خدا به مردم مان صبر در این تحریم ها را بدهد تا مانند پیامبر صلی الله علیه و آله رو سفید از آن خارج شویم .

آقا جان، مولای من  ...

ایام محرم گذشت و ماه صفر نیز رو به پایان است ...  وفات جدتان و شهادت امام حسن علیه السلام و امام رئوف مان را محضر مبارکتان تسلیت عرض میکنم و از خداوند آرزوی سلامتی و تعجیل در فرجتان را دارم.

کودکی که یک قوم را نجات داد.

 

پ.ن : امروز (جمعه) بعد از نماز ظهر شبکه یک سیما در برنامه شما و سیما جلسه ی گروه معارف رو نشون داد که موضوع این بود ، چطور معارف دینی را باید به جامعه انتقال داد ؟ انگار به قول خودشون گرچه دیر ولی بالاخره اینکار داره انجام میشه ، شبکه ی قران هم در قالب نمایش سریالی به نام مولود ِ بهار که از ۵ بهمن مصادف با اول ربیع شروع میشه تا ۱۷ ربیع ، خصلت های پیامبر را بررسی و معرفی می کنند . بازم کاچی به از هیچی ...بالاخره از قالب گفتگو در اومدند و دیدند فایده نداره ... امیدوارم که فیلم نامه هاشون انقدر جذاب باشه که اونایی که از دین رونده شده اند رو دوباره به سمت دین برگردونه مخصوا جوونای عزیزمون رو ...

گمشده

 

آهسته گویمت نکند بشنود رباب    گهواره را در حراجی بازار دیده  اند

مولای من ،

اربعین جد بزرگوارتان را خدمتتان تسلیت عرض میکنم ...

با چه سرعتی خودش را به جمکران رسانده بود ...

از دور گنبد را که دید سلام داد ، کمی داخل حیاط ایستاد و از دور با آقا حرف زد . تازه به سمت مسجد حرکت کرده بود که صدای زنگ ِگوشی اش بلند شد . شماره نا آشنا بود . گوشی را برداشت ، صدای پسرش را شنید . گوشی اش را داخل ِ رستورانی که ناهار خورده بود جا گذاشته و از او میخواست به گوشی اش زنگ بزند ... زنگ زد . زنگ میخورد ولی کسی گوشی رو بر نمیداشت ... بعد گذشت ِ یکساعت از خارج شدنش از رستوران بعید بود کسی قبول کند چنین چیزی رخ داده ، راحت میشد زیر ِ همه چیز بزنند ...

کاری از دستش بر نمی آمد . رفت سجاده اش را پهن کرد .

 دستها را به قصد نیت بلند کرد ،

دو رکعت نماز صاحب الزمان میخوانم به نیت شفای تمام مریضها ، عاقبت به خیری جوونا ، سلامتی خانواده ها ،  قربه الی الله ...

دستها را که پایین انداخت یادش افتاد که برای فرج آقا نیت نکرده ، در دلش نیت کرد و ناراحت که ، چرا مطلب به این مهمی را فراموش کرده ...

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد لله ....

ایاک نعبد و ایاک نستعین

یا صاحب الزمان اگه گوشیش پیدا نشه چی ؟

ایاک نعبد و ایاک نستعین

آقا جان اگه یکی از توی رستوران برش داشته باشه چی ؟

ایاک نعبد و ایاک نستعین

گوشیش گروونم هست ، چی براش بگیرم ؟

ایاک نعبد و ایاک نستعین

دیگه به چیز ِ کم راضی نمیشه ...

ایاک نعبد و ایاک نستعین

.

.

.

نماز را تمام کرد اما حواسش فقط به گوشی گمشده ی پسرش بود ...

چیزی به اذان مغرب نمانده بود ، نماز را خواند . سلام نماز را میداد که صدای زنگ گوشی بلند شد . به سرعت پس از السلام علیکم امام جماعت سلامش را داد و گوشی را برداشت . ازرستوران بود .  مردی گفت : " رستوران باز شده ، گوشی تون اینجاست .میتونین برای گرفتن گوشی به رستوران مراجعه کنید . "

تسبیحش را در آورد .با خیال راحت شروع کرد به فرستادن صد تا صلوات برای سلامتی امام زمان .

 

 

دست هایت ، نیازم

 

دستهایت را برایمان به دعا بلند نمی کنی ؟

دست پر مهر مادر
تنها دستی ست،
که اگر کوتاه از دنیا هم باشد،
از تمام دستها بلند تر است...

 

آدم پیر می شود وقتی مادرش را صـــــــــــــــــــــــــــــدا میزند اما جوابی نمیشنود.........

 

پی نوشت : امروز کمد و کشوی لباسهایش از هر آنچه از او بود خالی شد ...باشد که نیازمندی را ...

اما بر دلمان چه گذشت ...

یا زینب ( سلام الله علیها ) ، با آن تکه پیراهن ِ سفیدِ پاره چه کردی ؟!

این روزها چقدر دلم تل زینبیه می خواهد ...

 

ندبه خوان جمعه هایم کو ...

جاده همان جاده بود ...

جنگل ،

دریا ،

همان جنگل ، همان دریا ...آدمها همان آدمها و چند تایی غایب !

 

دیروز قدم به مسجدی گذاشتم که از بچگی با آن بیگانه نبودم ... مسجد سالهای با " مادر" ی ام !

یادم آمد روزهایی را که ماه رمضانش به تابستان می خورد و مادر جانماز هایمان را جمع می کرد و می گفت زود وضو بگیرید که نمازمان را در مسجد بخوانیم و ما عاشق این بودیم که از پله هایش بالا برویم و از بالا دریا را ببینیم و روسری هایمان را در بیاوریم تا باد از میان موهایمان بگذرد و میخندیدیم ...لذتی که هرگز فراموش شدنی نیست ... 

 مسجدی که ختم دوستان و همسایگان را به یادم می آورد که با شنیدن صدای خادم از بلندگوی مسجد و اعلام فوت یکی از همسایگان ، یا بستگان مادر راهی مان می کرد و میگفت صواب دارد و گاه ما با اکراه قبول می کردیم و گاه یواشکی از مسجد راهی دریا می شدیم ...و دیروز وقتی صدای خادم را از بلندگو در منزل شنیدم که نام ِ مادرم را تکرار میکرد باور نمیکردم و اشک بود که مجالم نمی داد ...

وچه حس غریبی بود وقتی دیروز در جایگاه صاحب عزا نشستم و سرسلامتی فامیل و دوستان را شنیدم ...

انگار این مسجد همان مسجد سالهای کودکی ام نبود ... انگار غریبه بودم ... تحمل دیدن کسانی که به سوی ام می آمدند را نداشتم ، بارها با خودم تکرار کردم " مهمانِ مامان هستند ، احترام بگذار " ...

بواقع جای احترام داشتند ... کسانی که اگر به خودشان بود از آن همه پله های مسجد بالا نمی آمدند ، نفس شان گرفته بود ، پاهایشان درد می کرد ، عصا بدست با آرتروز شدید ، با داشتن بیماری در خانه ، همه و همه آمده بودند که بگویند ،

جای مادرت خالی نباشد !...

همه بودند و " او " نبود ... و چقدر دلم گرفت و چه تنها بودیم و چه غریب ! ...

 

اما امام زمانم ، عزیز ِ دل ِ مادرم ،

فقط خواستم به شما بگویم ، ندبه خوان هر جمعه تان دیگر نخواهد آمد ،

او که بر مصیبت مادرتان اشکها میریخت دیگر نخواهد آمد ،

 او که دلش برای کربلای جدتان پر میزد دیگر نخواهد آمد،

 عاشق هفتمین امام ، باب الحوائج ، امام موسی ابن جعفر (ع) دیگر نخواهد آمد ،

خواستم این بار من به شما سر سلامتی بدهم که شیعه ی واقعی تان دیگر نخواهد آمد ...

باشد که خود شفیعش باشید ...

 

بهار ِ بی خزان

 
دومین جمعه ای است که ما بی تو ، کنار پدر بودیم و تو در کنار ِاو . آرزوی همیشگی ات پیوستن به او بود و خداوند چه عاشقانه در سالگرد ِ عروج ِ آسمانی اش ، تو را نیز به او رسانید. انگار که دوم دی ماه 90 شد اولین سالگرد ازدواج آسمانیتان . والله یعلمُ و انتم لا تَعلَمون ...

این عجیب نبود وقتی دوستان و فامیل و همسایه از خوبی هایت گفتند و از نبودنت میان جمعشان اشک ریختند . تو فرشته ای بودی که حتی کارکنان بیمارستان وقتی نیمه بیهوش ذکر می گفتی و نماز می خواندی، به پاکی ات پی برده بودند و پرستارانش با دیدنت نیرو می گرفتند. می دانم که راضی به رضای خدا بودی و مصلحت خدا برایت از همه چیز بالاتر بود ...

امروز وقتی از سالن دعای ندبه بهشت زهرا صدای دعای عهد را شنیدم، صبح پنج شنبه ِ هفته قبل برایم تداعی شد. آنجا که بعد از نماز، دعای عهد را کامل همراهم زمزمه کردی و عاشورا را جلوتر از مداح خواندی و آل یس را با چه عشقی نجوا می کردی ...

همان صاحب جمعه ها شفیعت باشد که دعای هر روز را از من می خواستی و دعای سلامتی امام زمان ورد زبانت بود. انس و الفتت با قرآن دعا و نماز زبانزد همه بود و این افتخار برایم بس است مادری چون تو « دارم ». می دانم که شاید هر بهاری را خزانی باشد ولی "مادر" ، بهاری بی خزان است ...

می دانم هستی، در کنار مایی و دعایمان می کنی مثل همیشه . یادت هست می گفتی هر روز به نیت دانه دانه تان صدقه کنار می گذارم...؟ حالا من به نیتت هر روز صدقه کنار می گذارم. باشد که از ما راضی باشی .


ــــافـاضـه:

متشکر و ممنونم از تمام آن هایی که به نوعی به نوبه خود، ابراز همدردی کردند. با آرزوی صحت و سلامتی برای همه شما،  موفقیت و سربلندی تان را از خداوند مهربان خواستارم .

السلام علیک یا بقیه الله یا صاحب العصر و الزمان عجل الله تعالی فرجه

در میان شادی و غم، نام تو می گویم.
هر کجا که باشی، هر کجا که باشم؛
تو را می خوانم، تو را می جویم ...

 

آیت الله بهجت رحمه الله علیه :

مهمتر از دعا برای تعجیل فرج حضرت مهدی (عج)، دعا برای بقای ایمان و ثبات قدم در عقیده و عدم انکار حضرت تا ظهور او می باشد.